نه دلی نه دلربایی                                                      همه پر ز هیچ و مبهوت

نه غمی نه غمگساری                                                همه گیج و مات و مبهوت

نه ز دل دگر قراری                                                       همه پر شتاب و نالان

نه ز یار مانده یادی                                                      همه پر شتاب و نالان

نه ز او دگر نگاهی                                                       همه در فرار از اینجا 

نه ز کس توان یاری                                                     به کجا ندانم امّا

(۳)                                                                         (۴)

دگر ای امید رحمت                                                      تو بیا امید جانان

به خدا که دل شکسته                                                 ز دیار ابر و باران

به خدا که اشک هجران                                                که دلم گرفته زینجا

ز جفای روزگاران                                                         که دلم گرفته زینجا

ز فراق تو دمادم                                                          ببرم به اوج هستی

ببرد توان و صبرم                                                         به دیار عشق و مستی

سلام

خوبید؟؟؟ دیشب خوش گذشت؟ چطور بود؟

امیدوارم که همگی حالشو برده باشین در ضمن به اونایی هم که نیومدن چیزی نگین چون خیلی براشو ضدحاله.

از اونایی که توی مراسم بودن می خوام که برای همه بچه های غدیر، دیوانگان حسین (ع) و همه و همه دعا کنن و همچنین دعا کنید تا باز هم به اینجور مراسمها دعوت بشیم.

علی یار همتون

هنوز من هیچ چی توی این وبلاگ بی نام و نشون نثبتیدم که دوستان خیلی لطف از خودشون تراوش کردن. خیلی دوست داشتم که نظرات، بیشتر در مورد مطلب باشه تا خودم ولی حالا می بینم که چه بسا بهتر تر هم باشه مگه نه اینه که "برترین معرفت، شناخت آدم نسبت به خودشه"؟ همچنان ذوق مرگه اینم که یه روزی آدم بشم (البته اگه فرطی نگید اِ خودت هم فهمیدی آدم نیستی؟ )بگذریم حالا بیایم سراغ شما عزیزان.

sinjim یه جوری حرف زده که تابلو اصولگرا هست ولی حواسش نبوده که توی تقریبآ ۴ خطی که من رو شرمنده محبتش کرده، ۴ بار بطور مستقیم تکیه کلام ما رو به زبون آورده (منظورم از ما، نات اصولگرا هست ) و ۳ بار هم بصورت غیرمستقیم. لابد خودش هم باورش نمیشه ولی اگه خواست براش تشریح می کنم. آقا یا خانوم sinjim! حتمآ طرف وب من پیدات بشه چون حرف دل، عالم سیاست نمی شناسه اصلآ من معتقدم اگه کسی دل داشته باشه اونهم از جنسه پر دردش اصلآ طرف سیاست نمی ره (فکر کنم اینو علکی(الکی) گفتم) باور کنید من از اصولگراها بدم نمی یاد بلکه اونا از ما بدشون می یاد و گرنه من توی دوستام اونم از نوع رفیق فابریک n تا اصولگرا دارم یکیش همین حاج ابراهیم کشاورز که امیدوارم هر جا هست سالم باشه ولی شما اصلآ منطقی نیستین بهتره بگم من تا حالا توی اینجور آدما منطقی ندیدم حالا اگه قبول نداری یا علی !!!

و تو ای "یه دوست"! امیدوارم که مرد یا مردانی را که یافتی مردان خدا و مجاهدین راه او باشند که مردان زمانه ما روی نامردان هم سفید کرده اند که از نام مرد هم عبا نکردند.(با عرض پوزش از مردترین مردانِ خدا در همه دورانها،"علیع و فرزندش ابالفضلع")

با سلام به "وجدانت". توی زندگیم کمبود که زیاد دارم ولی باور کن از جنس کمبودهای تو نیست. اصلآ اسمش رو هم نمیشه کمبود گذاشت امّا اگه بخوام به زبون تو بگم اسمش رو کمبود می ذارم و اگه بخوام به زبون دلت بگم . . . چی بگم که حرفت بوی محبت میده. بی انصاف! نگو پسری که به اصول پایبند نیست بگو:"پسری که به اصول من پایبند نیست."پایبند هستم ولی به اصول خودم، به چیزی که از بچگی یاد گرفتم، به مرامی که بوی علیع میده و به اصولی که اسم ابالفضلع روشه. حالا شاید در عمل بد میکنم ولی باور کن نیتش رو کردم به هر جفتشون قسم. علی یارت باشه وجدان با حال!

نويسنده: یه....
آهای فاین تذهبون!!!!

پاسخ دهنده: محمّدحجّار (امیر)

مرحبا! یا حبیبی!أذهب إلی بیتی و إلی حرم الله. انها مدینة الکربلا. (ببخشید که من ایرانیم و عربیم خوب نیست) حالا که آروم شدی یه صلوات بفرست. چه خبره؟ چرا اینقدر عصبانی هستی؟ مگه من چی کارت کردم؟ تو که روز اول من رو توی دانشگاه دیدی یعنی وقتش رسیده به کارنامه نگاه کنی. می فهمی که چی میگم؟ اونایی که دور من رو گرفتن، تک تکشون رو دوست دارم البته یکیشون رو یه خورده کمتر، ولی نمی دونم چرا برخلاف تو فکر می کنم دارم به امیر واقعی نزدیکتر می شم یا بهتره بگم من این امیر رو بیشتر دوست دارم تا اونی که...من راهم رو انتخاب کردم و به جز خدا هم از هیچ کس نمی ترسم (البته از دیوار شکسته و ... هم می ترسم چون پیامبرص گفته بترسید) برای اینکه مطمئنت کنم خوب می بینم، یادته وقتی اومدم دانشگاه عینکی نبودم؟ ولی حالا هستم این کافی نیست؟ ولی چون قسم دادی چَشم باز هم دقت می کنم ولی تو هم، تو رو به همون خدایی که من رو بهش قسم دادی یه خورده فکر کن. اگه خدای نکرده اینایی که در مورد اطرافیانم گفتی تهمت باشه کِی می خوای جبران کنی؟ هان؟ کِی؟ ۱۰دقیقه دیگه؟ مطمئنی؟ التماس 2a

آهای "مهم نیست"! تشکرجات از بابت هندونه هات ولی یادت باشه همینجوری دستت رو روی دکمه کیبورد نگذاری که خطرناک می شه.

باز در جواب "یه دوست" میگم که ارزش توی دانشگاه کافی نیست هرچند لازمه. مهم اینه که پیش مولام ارزش داشته باشم.

جناب آقای "مهدی امیری" وقتی من رو "عزیز" خطاب کردی خیلی به دلم نشست. حرفت رو هم دربست قبول می کنم دعا کن که شیرینی انتظار هم نصیب من بشه تا یه روز جمعه همه ما توی این شیرینی شریک بشیم. علی یارت عزیز نادیده.

واما بعد . . .

کوچیک همه بروبچ باصفا و البت با وفا! دیشب یه جایی بودم که خیلی فاز می داد. میدونید اونجا چی بود؟ میگم تا یه کمی دلاتون حال بیاد. "پرچم گنبد حرم حضرت عباسع" تازه از کربلا رسیده بود.

عجب صفایی داره این آقا... سوغاتیش هم مثل خودش با صفاست.جای همگی خالی ...

                                                منتظرتون میمونم 

                                             علی یار همتون

امروزه واژه تهاجم فرهنگی از هر کوی و برزنی، از هر محفلی و مجلسی خصوصاْ محافل فرهنگی، مطبوعات، صدا و سیما و . . . به گوش می رسد. برای مثال ـ جهت ملموس شدن مطلب ـ می توانیم به قضیه پر سر و صدای پوشش ظاهری جوانان اشاره کنیم که مدتی است پی برده ایم با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ما مطابقت ندارد برایمان دردسر ساز شده است.

اگر لختی بیندیشیم ابتدایی ترین مطلبی که بطور محتمل به ذهنمان خطور می کند آن است که چرا به راستی فرهنگ ایرانی ـ اسلامی در برابر تهاجمات فرهنگی جوامع امپریالیستی غرب نمی تواند عرض اندام کند بلکه چون طفلی بی دفاع مورد آماج حملات آنان قرار می گیرد و زخمهایی بر پیکره اش می نشیند که حتی درمان یکی از آنها محتاج طی زمانهایی طولانی است.

براستی چه بر سر تمدن ایرانی اسلامی ـ که مانند بتی آن را می پرستیدیم ـ آمده است که امروز به جای تلاش برای ارسال آن به دیگر ممالک درصدد برآمده ایم تا با ابزار قانون و قوه قهریه آن را در جنگ نابرابری که با تمدّن غرب ـ که آن را پوچ و تو خالی می دانستیم ـ در پیش رو دارد یاری رسانیم.

این دو سؤال و چندین سؤال دیگر ـ که به آنها نیز بطور اجمالی اشاره می شود ـ ممکن است در ذهن هر شخص بینا و آگاهی نقش بندد.

ـ آیا وضع کنونی ما برخاسته از بی تدبیریمان در دهه هایی که از پیروزی انقلاب اسلامی می گذرد نبوده است که " از ماست که بر ماست "؟

ـ آیا شایسته تر آن نیست که بجای بستن چشمانمان با مشکلاتی که جوان امروز با آن گلاویز است ـمانند دین گریزی جوانان ـ در جستجوی راهکار و رویکرد مناسب در تقابل با آنها باشیم ؟

ـ آیا شایسته تر آن نیست که بجای نشانه رفتن ریشه های درخت فرهنگ ایرانی ـ اسلامی در راستای ایجاد عکس العملهای مقتضی در برابر سمپاشی های دشمنان گام برداریم ؟

ـ آیا شایسته تر آن نیست که به جوانانی که در عرصه های مختلف نظیر انتخابات آنان را سرمایه های نظام می نامیم با دیدی منطقی تر بنگریم  و حرفهای خود را از شعار به شعور تبدیل کنیم ؟

ـ آیا شایسته تر آن نیست که بجای اینکه جوانان را غیر منطقی و خویش را دانای مطلق و بری از اشتباه بدانیم تلاش کنیم با ابزارهایی مانند نهادینه سازی فرهنگی در عمل ـ و نه ازار هایی نظیر زور و فشار ـ در پی ایجاد فرصت اتخاب برای جوانان باشیم؟

ـ آیا شایسته تر آن نیست که بجای تلاش در راستای گرفتن آزادی ها به سوی اشاعه فرهنگ و ارزشهای دینی بشتابیم؟ چون همانطور که هر افراطی، تفریطی به دنبال دارد، هر تفریطی نیز، افراطی به دنبال خواهدداشت که نمنه بارزی از این دست در مقوله موسیقی به چشم می خورد.

امّا سؤال اصلی و اساسی این است که باید چه رویکردی در مورد این مسأله برای خود ترسیم کنیم؟ با بررسی تألیفات بزرگان چون شهید مطهری در می یابیم که برای حفظ و حکمفرما کردن ارزشها می بایست ابتدا به تشریح آنها بپردازیم به این معنا که به دنبال تعریف و معنایی شایسته باشیم و نحوه تأثیرگذاری این ارزشها را در زندگی جوانان یادآور شویم و در گام آخر که مهمترین مرحله است باید در راستای تبیین ارزشها پیش رویم یعنی سعی کنیم ارزشها را به روشهای گوناگون برای اقشار مختلف جامعه ـ کم سواد یا بیسواد، مرفه یا فقیر، جوان یا پیر ـ بیان کنیم.

" به امید روزی که جوانان ایرانی، هویت ایرانی ـ اسلامی از دست رفته خویش را بازیابند. "

                                                                                      چاکر

                                                                                  Masoud_13146520@Yahoo.com

در پشت چارچرخه فرسوده ای، کسی خطی نوشته بود:

" من گشته ام نبود! تو دیگر نگرد، نیست! "

این آیه ملال در من هزار مرتبه تکرار گشت و گشت      چشمم برای این همه سرگشتگی گریست

چون دوست در برار خود می نشاندمش     تا عرصه بگوی و مگوی، می کشاندمش:

  ــ در جشتجوی آب حیاتی؟در بیکران این ظلمات آیا ؟ در آرزوی رحم؟ عدالت؟

                                                         دنبال عشق؟ دوست؟ . . .

ما نیز گشته ایم

          « و آن شیخ با چراغ همی گشت . . . »

                                              آیا تو نیز، چون او، انسانت آرزوست؟ ــ

گر خسته ای بمان و اگر خواستی بدان:

          ما را تمام لذت هستی به جستجوست،

          پویندگی تمام معنای زندگی است،

                           هرگز   « نگرد نیست »

                                            سزاوار مرد نیست . . .