یاحسین غریب مادر

تویی ارباب دل من

یه گوشه چشم تو بسه

واسه حلّ مشکل من

عیدتون مبارک.

آقا جون عید شما هم مبارک! آقا جون خسته شدم از بس از دور سلام دادم. خسته شدم از بس گفتم ما به امید زنده هستیم. دیشب گفتم شب عید غدیره و همه لباس شاد می پوشن ولی من می خواستم لباس مشکی بپوشم. خانمم گفت واسه چی؟ گفتم می خوام به آقام بگم که با وجود عید، من عزادار جدّتون هستم وقتی اومدین با هم در کنار شما عید می گیرم. اما دیدم باز باید جواب این و اون رو بدم باز باید سرزنش بشنوم باز باید . . .

امروز از خواب که بلند شدم از کربلا برام اس ام اس رسیده بود.

"اللهم أجعلنا من المتمسکین به ولایت علی ابن ابیطالب (ع) و اولاده الطیبین الطاهرین المعصومین[کربلاء المقدسه]"

گفتم این هم عیدیمون که ارباب داده. آخه کسی هم که فرستاده از آدمای کار درسته (استاد مطیع رو می گم). یه دفعه یادم افتاد که امروز ، روز عید ولایت، روز غدیر خم، روزیه که تاریخ عوض شد یعنی سرنوشت خیلی از وقایع رقم خورد. روزیه که معلوم شد یه عده یه روز می ریزن در خونه مولا، از همین روز، عاشورا . . .

بس دیگه، چه جای این حرفاست. عیدتون مبارک و یادتون نره که برا اومدن آقا دعا کنید زیادِ زیاد

 متن کامل خطبه غدیر

یا علی مدد

عید است و دلم خانه ویرانه بیا

این خانه تکاندیم ز بیگانه بیا

اکنون عید خون و قربانی و پس از آن "الیوم اکملت لکم دینکم" و به درستی که هر کس خدا، مولای اوست محمد (ص) مولای اوست و هر آنکس که محمد مولای اوشد علی (ع) مولای اوست.

فرا رسیدن عید قربان و عید بزرگ غدیر بر همگان خجسته باد

         باز هم مثل اکثر اوقات این مطالب شامل عده ای خاص می شود. آنانکه نامها و مکاتب و شخصیتها را بازیچه قرار داده اند و در پس اسمها خود را پنهان می کنند و فکر می کنند استفاده از این نامها می تواند توجیهی باشد بر تفکرات اشتباهشان و امشب معلم شهید دکتر علی شریعتی.

      شاید این معلم شهید را آنطور که حق مطلب را بتوانم ادا کنم نشناسم و یا به اندازه آنانکه برای این شخصیت بزرگ وبلاگ می زنند و سایت راه اندازی می کنند و یا در دانشگاهها تشکل "حمایت از اندیشه شریعتی" را تاسیس می کنند نتوانم در مورد او صحبت کنم اما گمان می کنم همینقدر که چند کتاب او را خوانده باشم و یا وصف او را از عرفا و دوستداران واقعی او شنیده باشم کفایت کند که بخواهم این چند مطلب را بنویسم، . . .

شب یلدایی دیگر

(مطلب زیر را از وبلاگ "فریاد در شب" از محمدرضا شوق الشعرا آوردم)

در شب تولد یلدای ایرانیان، هندوانه وجود نداشته است!
انار و کرسی و کشمش و گردو و بادام و محبت و شب نشینی و قصه های مادر بزرگ و شب یلدا، وقتی از دیروز به امروزمی رسند، تبدیل می شوند به کیوی و پرتقال و هندوانه و پیتزا و میگو و قصه های ماهواره و تلویزیون، و بسیاری ازمادر بزرگ ها و پدربزرگ هایی که یک زمانی در زیر کرسی شب یلدا، با قصه های «ننه» بزرگ ها و «بابا» بزرگ ها به خواب می رفتند، اینک در خلوت تنهایی اتاق هایقدیمی و خانه های سالمندان، شب یلدا، با هم آغوشی اشک های حسرت بارشان زودتر ازشبهای دیگر می خوابند، تا در این شب دراز، خواب روزها و شب های ازیاد رفته را ببینند.
در این شب یلدا، بخاطر دل غمگین کودکان کوجکی که با حسرت یک برش هندوانه و چند دانه انار بخواب می روند، و دانه های سرخ و کوچک انار، برایشان یک تصویر مات و مبهم در رویا است، تا صبح می نشینم و به آسمان نگاه می کنم، تا یلدا ازهمان راهی که آمده برود، برود، و نه انار می خورم و نه هندوانه! که هندوانه وصله میوه فروش هاست به تن یلدا...
امشب بسیاری ازپیتزا فروشی ها و کافی شاپ ها شهر من، به حرمت یلدا، تا سحر، از شب بیدار نشینان شب یلدا پذیرایی می کنند، و میوه فروشانی بسیاری امشب، هندوانه های انباری درون پستو و بیرون ازپستو را با پول سبز معاوضه می کنند، و دخترکی که با گریه روبروی تلویزیون خواب رفته، هنوزدر خواب، با هق هق شکسته در گلو می گوید: بابا شب یلدا است، من هندوانه می خواهم! من انار می خواهم!
این درازترین شب، با آمدن سحر می رود، و اما هنوز شبی که به روزسایه افکنده، شب فقر و بی عدالتی و محرومیت، از اینجا رفتنی نیست!
ادامه در: فریاد در شب