سال يكهزار و سيصد و هشتاد و پنج هم تمام شد، با تمام فراز و نشيب هايش. با همه در به دري هايش. با همه كاستي هايش. با همه نقصان ها و تبعيض و تضاد هايش. كمبودهايي كه تا سال بعد بايد آثار آن را ببينيم. اما كسي (ملتي) موفق است كه گذشته خود را فراموش نكند و از تجربيات خود و ديگران بهره جويد.

و اما حرف من در آستانه سال نو. شايد در اين لحظات همه سعي مي كنند كه مهمترين و خاطره انگيزترين جملات خود را بر زبان آورند.

و من مي خواهم اين حرفهاي خود را در يك نامه بگنجانم. نامه اي به دوستم "حسين صالحي"

پرینترها را روشن کنید

    مدتی است که می خواهم حرفهایی بزنم اما امروز و فردا می کنم تا عطش من برای بیرون ریختن کلمات فروکش کند. تا شاید باز هم مثل همیشه دیگران را از خود نرنجانم. اما مگر می شود؟ این وبلاگ را راه انداختم تا حرفهای دل دوستان و دشمنان را در آن بیاورم و البته حرفهای خودم را ولی مدتی است که حرفهای دلم را فرو می خورم. روزهاست که همه چیز را می بینم اما چشم بر آنها می بندم. روزهاست که گذشت ثانیه ها را احساس می کنم و پسرفت جامعه خود را نیز، و حرفی نمی زنم.

ولی تا کی؟ تا کجا؟ از چیزی می ترسم؟

نه، هرگز، و تصمیم گرفتم تا دوباره بگویم، دوباره نقد کنم و دوباره فریاد برآورم!

   دوست ندارم دشمنان اسلام و انسانیت بیکار باشند. این روزها سوژه ای برای خود نیافته اند و از آنجا که خدمت و محبت را سرلوحه کار خود قرار داده ام می خواهم دوباره بنگارم. نه از جنس ادبیات کلامی بلکه می خواهم این بار حرف دل خود را بزنم.

  می خواهم آسمان را دوباره آبی کنم. می خواهم لانه خفاشان را آتش زنم. می خواهم دورمانده را به خانه باز گردانم و می خواهم . . .

حرفهای دل خود را در قالب سه نامه سرگشاده به زودی خواهم گفت

رسول ملاقلی پور درگذشت

کاش بعد از یک ماه و اندی نمی خواستم بنویسم آن هم با این مطلب. آری تعجب نکنید اگر بشنوید در ایران ما که داعیه رهبری دنیای اسلام را دارد، بدترین اهانت ها به پیامبر اکرم (ص) شده است. آری، درست است. در آزمون آموزش ضمن خدمت فرهنگیان سؤالاتی طرح شده است که توهین مستقیم به پیامبر اکرم می باشد و همه سکوت اختیار کرده اند.