<< نا گفته های جنگ را فقط حاتمی کیا می داند >>

جار و جنجالهای جشنواره ای و تبلیغات مستقیم و غیر مستقیم همگی دست به دست هم می داد تا اخراجی ها را ببینیم و صد البته . . . و . . . و نام کارگردان دلیلی بود تا اسم اخراجی ها را هم نبرم. اما به هر حال نه تنها در سینما بلکه در منزل و با استفاده از دو حلقه CD قاچاق یا غیر قاچاق این فیلم را دیدم. مرتبه دوم به این دلیل بود که برای نوشتن این چند خط در نظر خودم ظلمی نکرده باشم.

اعتصاب و اعتراض و...و پوچ

سلام

امروز معلمان کشور دست به اعتصاب زدند. شاید این اعتصاب اعتراضی به نحوه و میزان حقوق آنان باشد و شاید واکنشی به دستگیری فرهنگیان. خلاصه اینکه روز خسته کننده ای بود.

أعوذ بالله من نفسي

نزديك به دو سال پيش در چنين روزهايي دانشجويي انرژيك با روحي سركش و زباني منتقد احساس كرد كه بايد بزرگتري در كنار او باشد. ديگر زمان آن رسيده بود تا شخصي بر رفتار، گفتار و نوشته هاي او نظارت كند تا مبادا اين جوان پرشور به خطا رود و ازآن سوي بام سقوط كند.

چند دقيقه حرف زدن در مورد فيلم «مارمولك» در گوشه مسجدي در شهري كم جمعيت اولين جرقه اي بود تا او احساس كند گم شده خود را يافته است.

محمد حجار و عليرضا تقي زاده، يك صبح زود در كنار هم و صرف صبحانه اي مختصر، و اين بود شروع يك . . .

چاپ مطلبي با عنوان «اگه دلت گرفت چي كار مي كني؟» در يك نشريه دانشجويي و اولين انتقاد از طرف يك آخوند، ديگر او را براي اين دانشجو يك روحاني كرده بود تا جايي كه در اين نامه اين جرأت را به خود مي دهد تا او را با نام خطاب كند.

نامه ای سرگشاده به "حجت الاسلام علیرضا تقی زاده"