در آستانه انتخابات، بی ارتباط با انتخابات

حول و حوش اربعین حسینی رفتم دانشگاهمون مراسم(دانشگاه اسبق). موقع خداحافظی بعضی از دوستان قدیمی رو دیدم(رقبای اسبق). چندتاشون فردای اون روز داشتن می رفتن کربلا. دم آخر یکیشون گفت:" آقای حجار اگه جایی غیبتی کردیم حلال کن. بهش گفتم التماس دعا."

توی راه که داشتم برمی گشتم خونه یادم اومد که یادش رفت بگه "اگه تهمتی هم زدیم حلال کن". با خودم گفتم: "همه غیبتاش رو بخشیدم." باز یادم اومد که من همیشه به همۀ دوستان و دشمنان(رقبا) می گفتم هرچی دلتون می خواد غیبت کنین، من می بخشم چون عیب های منه و باید اونا رو رفع کنم ولی تهمتها رو نمی بخشم چون دروغه.

از طرفی می گن باید ببخشیم تا خدا هم ما رو ببخشه و باز هم از طرفی علیرضا تقی زاده می گفت خیلی راحت نبخشید تا طرفتون گناه تهمت و غیبت جلوش سبک نشه.

(این هم چون به حسین صالحی قول دادم آپ می کنم)